زمینه و هدف: با توجه به نقش فزاینده هتلها در زنجیره تأمین غذا و بروز بیماریهای ناشی از آن، بررسی فرهنگ ایمنی غذا بهعنوان عاملی کلیدی در ارتقای ایمنی غذایی اهمیت یافته است. با وجود توجه روزافزون به این مفهوم، پژوهشها در حوزه هتلها هنوز محدودند. هدف پژوهش، فراترکیب کیفی مطالعات موجود برای شناسایی ابعاد و مؤلفههای فرهنگ ایمنی غذا در هتل و ارائه مدل بومی ویژه هتلها برای ارزیابی و بهبود آن است.
روششناسی: مطالعه بر اساس الگوی هفتمرحلهای ساندلوسکی و باروسو (2007) و جستجوی نظاممند در پایگاههای معتبر طی سالهای 2010 تا 2024 انجام شد. از میان 288 مقاله، 79 مقاله با کیفیت مناسب طبق چکلیست CASP برای تحلیل انتخاب شدند.
یافتهها: نتایج فراترکیب هفت بعد اصلی را شناسایی کرد: جو ایمنی غذا، رفتار ایمنی غذا، سیستم مدیریت ایمنی غذا، فرهنگ سازمانی، نوآوری سازمانی، سیستم تولید غذا و خروجی نهایی. در نهایت، بر پایه این ابعاد، مدل مفهومی بومی فرهنگ ایمنی غذا در هتلها تدوین شد که برای پژوهشها و برنامهریزی مدیریتی قابل استفاده است.
نتیجهگیری و پیشنهادات: بهبود فرهنگ ایمنی غذا در هتلها مستلزم رویکردی جامع است که عوامل انسانی، سازمانی و مدیریتی را همزمان دربرگیرد و مبنایی برای طراحی مداخلات مدیریتی هدفمند فراهم کند.
نوآوری و اصالت: این پژوهش با ارائه مدلی مفهومی و بومی ویژه صنعت هتلداری، شکاف نظری موجود را پر کرده و شواهد پراکنده پیشین را یکپارچه میسازد.
)